باز هم مثل روز اول شد باز هم اسب قصه ام شل شد
مثل یک گور مبلۀ شیک است لا اقل قبرمان مجلل شد
==========
خسته ام مثل تک درختی که، ایستاده ولی به سختی که،
پای رفتن ندارد و دائم می زند هی لگد به بختی که...
==========
مرگ بر زندگی پوشالی مرگ بر این پیالۀ خالی!
(گیر دادم دوباره به هه چیز ) مرگ بر...مرگ بر گل قالی!
==========
شعر من چار پاره شد انگار دست من نیست یا اولوالابصار!
ذهن مغشوش و پاره پارۀ من ریخته روی دفترم، زنهار!
می کشم دستمال خیسم را روی این روح سرکش تب دار
تا که آرام و رام من گردد چارمیخش کشم به این دیوار
که یکی هست و هیچ نیست جز او یک غم ناگزیر لاکردار
وحده لا طریق الا "دار"
امشب هم دراز کشیدم تو حیاط. فارغ از ترس مارمولک و سوسک و گربه.اسباب طرب هم آماده است:فلاسک و لیوان بزرگ زردرنگ و خرما
{یه مگس بدجوری بهم گیر داده.می زنم می کشمش ولی حوصله ندارم پرتش کنم دور، جنازه ش همین جا کنارم می مونه...}
فکر می کنم چقدر آخرین ماه از هر فصلو دوست دارم به خصوص شهریور با تمام نوستالژیهای زنده اش. همین حال می تونم تمام خاطرات نوجوونیمو حی و حاضر جلو چشام ببینم:بوی نارنگی ،تخمۀ داغ،آهنگای منصور ... پسر همسایه!!!
{نگاه می کنم می بینم مگسی رو که کشتم تیکه تیکه شده...به نظرم وقتی مرد سالم بود! دقیق تر می شم می بینم چند تا مورچۀ قرمز افتادن به جونش و از چار طرف می کشنش...}
با خودم می گم خدا هم مثل من از یکنواختی بیزاره و الا همۀ فصلا رو یه جور می افرید و همۀ آدما رو یه شکل...من که حتی رنگ و مدل موهامو نمی تونم واسه ۲ ماه تحمل کنم... یادم میفته چند روز پیش ناظم مدرسمونو دیدم با همون تیپ دهۀ شصتی:مقنعۀ چونه دار و مانتو اپل دار!
فکر که می کنم می بینم حتی لذتهای طولانی و یکنواخت هم غیر قابل تحمله. واسه همینه که من نمی تونم لذت جاویدان بهشت رو تصور کنم...
{نگاه می کنم به مگسی که کشته بودم...اثری ازش نیست! مورچه ها همۀ تیکه هاشو بردن!}
با خودم فکر می کنم اصلآ هستی من چه نسبتی از هستی کائنات رو تشکیل می ده؟ اصلآ چه تاثیری در کائنات داره؟ به گمونم از نسبت این مورچه و مگس به این زمین کمتر باشه؟ یا نباشه؟می بینم زندگی بدون توجه به افکار بی سرانجام من به کار خودش ادامه می ده و حاصل این افکار طولانی و بی سر و ته فقط یه چیزه:
چای سرد و از دهن افتاده...
پی نوشت با ربط:
یک قطرۀ آب بود و با دریا شد یک ذرۀ خاک با زمین یکتا شد
آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟ آمد مگسی پدید و ناپیدا شد!
" جناب خیام"
قسمتی از دیالوگ فیلم" سربداران"
قاضی شارح گفت:
" قضاوت کار آسانی است. کافی است بدانی "داد" کدام است و "بیداد" کدام. من به شما می گویم "داد" آن است که "خان" بخواهد..."
نه اینکه عاشقت باشم
نه اینکه همدمم باشی
نه اینکه سنگ صبورم...
بودنم کنار تو
تنها
تنها
تنها
به این سبب است که ما،
زیر این باران سیل آسا
فقط یک چتر داریم....
یک باردیگر، نه، هزاران بار دیگر در پشت این دیوارها دیوار دیگر
از پای در می آورم این خارهارا و می رود در پای من یک خار دیگر
دست از سرم بردار ای ابلیس اوهام تو غیر از این آیا نداری کار دیگر؟
خورشید دارد باز می افتد خدایا! رسمش بکن این بار با پرگار دیگر
این بار اگر رفتی حواست جمع باشد من را در این بیغوله جا نگذار دیگر
امشب دوباره در سکوت از حرفهایم پر می شود یک کاغذ آ.چار دیگر
دیگر...بماند تا همین جا حرفهایم باقی صحبتها برای بار دیگر...
رفتی و مرا به مورچه های اسبی سپردی
رفتی و مرا به کفشهای عابران سپردی
این خانه
سرد است
تاریک است
تنگ است
رفتی...
تنها بگو
در دستهای کیست؟
گلهای ارکیده ای که هر پنج شنبه
برایم می آوردی؟
متن جدیدم رو با زبان و خط جدید بخونید:
؟؟
؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
حکم
نشسته ای پشت میز مکعب شکل، روبروی من،ورقها رو تقسیم می کنی و شروع می کنی به آسمون ریسمون بافی،اونقدر که حواس من پرت می شه به سیگار برگی که تو دستته و نیم ساعته مشغول کشیدنشی... با خودم فکر می کنم :تو همیشه عادته همه چی رو کش بدی...
صدام می کنی:بازم که چشات راه گرفت... و می خندی... وقتی می خندی چشاتو می بندی و سرتو می بری عقب. برعکس من که وقتی خنده ام می گیره جلو صورتمو می گیرم .
می گی:"اگه بگی "نه" همه چی برگرده سر جای اول."
می خوام داد بزنم"نه" می خوام بگم تو سر لعنتیم چی می گذره . می خوام بگم به سرم زده شب پرواز تو غذات مادۀ بیهوشی بریزم. می خوام بگم به سرم زده بود یه نفرو اجیر کنم تا کیف مدارکتو بدزده ... همۀ اینها رو با بغضی تلخ قورت می دم و می گم:" به سلامت می ری ... مثل برق و باد می گذره."
ورق هاتو مرتب می کنی ،دستتو میندازی تو یقۀ پیرهنت و با هاش بازی می کنی. با بی تفاوتی می پرسی:"حکم چیه؟"
با صدای خفه و لرزونی که دوست ندارم بشنوی می گم:"دل"
"ر و ز پ د ر"
آه...............
چشمانم را می بندم
نشسته ای-مثل همیشه- پشت میز خاکستری،هم رنگ موهایت...بوی رنگ ،بوی خاکستر سیگار، بوی عرق پیشانی ات،آشنای مشام من /ما.
چشمهایت.. .آه ...حجمی سیاه و عمیق که آسمان شب را در خود خلاصه کرده است و من هیچ گاه نتوانستم به عمق آن پی ببرم ...به آن قطره اشکی که ته آن جا خوش کرده بود...
سیگاری به پشت گوشهایت و قلم مویی نازک را در جوهری سیاه فرو می بری و با رقص دستانت اسلیمی ها و لچک ترنج ها را قلم گیری می کنی. این بار میان شمسه ها گل و مرغ کشیده ای ،دو مرغ نگران...
من کنار دستت نشته ام و با دستانی ظریف در پیاله ها رنگ می سازم: گلنار ، دوغی،شتری، سدری... رنگ آمیزی حاشیه ها را به من سپرده ای و من از این اعتماد به خود می بالم، من ...دختر نازک نارنجی تو
چشمانم را می گشایم:
روبرویم تابلویی است نیمه کاره ،با حاشیه های بدون رنگ، و مرغهایی که از میان شمسه ها پر کشیده اند............
THE FLY
IN THIS WEB
کانون وکلای استان مرکزی
فریادها و نجواها
مهری مهرمنش
کافه دلمار
معصومه داوود آبادی
روزهای یک دختر
پنجره
ماه هفت شب
spotlight
یادداشتهای یک دختر ترشیده
